• Trochę Historii
• Trynidad & Tobago
  • Port of Spain
  • Trochę Prowincji
  • Parki Narodowe
  • Kuchnia
  • Praktyczny Przewodnik
• Saint Lucia
  • Kwiaty Saint Lucia
  • Kreolska Architektura
  • Piton, Duży, Mały i Jeszcze Mniejszy
  • Ciekawostki i Informacje Praktyczne
• Martynika
  • Rum
  • W Mieście
  • Tam Gdzie Czas Płynie Wolniej

Małe Antyle – początki kontaktów z Europejczykami

„Podczas czterech udanych podróży przez środkowy Ocean Atlantycki w latach 1492–1504 Kolumb – jako pierwszy z Europejczyków – opłynął, zbadał i opisał rejon Morza Karaibskiego. W tym środkową część Bahamów, Kubę, Haiti (1492), większość Małych Antyli, Jamajkę (1493). Stały ląd Ameryki Południowej w okolicach ujścia rzeki Orinoko (1498) i brzegi Ameryki Północnej na południowo-zachodnim wybrzeżu Morza Karaibskiego (1502).

Powracające do Hiszpanii okręty Kolumba sprowadziły do Europy pierwszych indiańskich niewolników. Przywiozły próbki nieznanych w Starym Świecie roślin (m.in. kukurydzę, ziemniaki, tytoń i kakao). Cenne złote ozdoby, perły i wieści o innych bogactwach Nowego Świata. Wśród rzeczy sprowadzonych przez uczestników kolejnych wypraw Kolumba do Ameryki znalazły się: konie i osły, bydło i świnie. Trzcina cukrowa, krzewy winorośli i nasiona europejskich roślin uprawnych, narzędzia rolnicze i psy tresowane do chwytania ludzi”

Podczas wypraw pod dowództwem Kolumba wzniesiono pierwsze europejskie osiedla i misje w Ameryce Środkowej. On też tworzył pierwsze mapy oraz opisy regionu Karaibów i ich mieszkańców. Pionierskie podróże Kolumba – w tym jego osobiste działania – zapoczątkowały procesy krwawej konkwisty i rabunkowej eksploatacji obu kontynentów, przymusowej chrystianizacji oraz kolonizacji tubylczych ludów Ameryki (które podczas pierwszej wyprawy Kolumb błędnie nazwał Indios – Indianami)

Kolory życia na Karaibach – Małe Antyle dziś

A jak wygląda życie w tej części świata dzisiaj? Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy, jest niesamowite bogactwo kolorów. Miejscowi, nazywani Kreolami (na Małych i Wielkich Antylach Kreolem określa się każdego rodowitego mieszkańca, niezależnie od języka czy koloru skóry), uwielbiają intensywne barwy. Kolorowe są nie tylko ich ubrania, ale także jedzenie, domy i otoczenie. Można odnieść wrażenie, że również ich myśli są pełne kolorów. Mimo że warunki życia na wyspach nie zawsze są idylliczne, mieszkańcy nieustannie zarażają uśmiechem i pozytywną energią.

Podział społeczny na Karaibach – Kolonizatorzy i Miejscowi

Kolejną rzeczą, która rzuca się w oczy na Karaibach, jest wyraźny podział między miejscowymi a tymi, którzy wciąż pełnią rolę dawnych kolonizatorów. Kluczowe stanowiska, takie jak te w policji, urzędach celnych czy jako właściciele większych firm, są zazwyczaj zajmowane przez Francuzów i Anglików – obecnych lub byłych kolonizatorów.

Odkrywajmy więc Karaiby – Trynidad & Tobago, Saint Lucia i Martynika

Zapraszam Was do trzech fascynujących państw Karaibów: Trynidad & Tobago, Saint Lucia oraz Martynika. To była moja trzecia wyprawa na Karaiby, a przede mną jeszcze wiele innych miejsc do odkrycia w tej malowniczej części świata, nie wspominając o kolejnym kieliszku rumu, który czeka na spróbowanie!

PLECAK

TRYNIDAD & TOBAGO

…

…

Dla Każdego, kto bardziej chciałby się wgłębić w informacje na temat Trynidadu:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Trynidad_i_Tobago

ja opiszę to, co moje oczy widziały:-)

…

…

Moja podróż po Trynidadzie i Tobago rozpoczyna się od wizyty w Port of Spain, stolicy kraju oraz czwartym co do wielkości mieście na wyspie Trynidad. Miasto to jest tętniącym życiem centrum kulturalnym i biznesowym, a jego barwna historia oraz wyjątkowa atmosfera przyciągają turystów z całego świata.

Ciekawostki o Port of Spain:

1. Karnawał w Port of Spain – jedno z najważniejszych wydarzeń kulturalnych na Karaibach. Karnawał ten jest znany z widowiskowych parad, kolorowych kostiumów i muzyki soca oraz calypso. Odbywa się na początku roku i przyciąga tysiące turystów.
2. Queen’s Park Savannah – największy otwarty teren rekreacyjny w mieście, doskonały na spacery, pikniki czy obserwację lokalnego życia.
3. Kultura Kreolska – w Port of Spain można odkryć bogatą mieszankę kultur, w tym kreolską, afrykańską, indyjską i europejską, co sprawia, że miasto jest niezwykle różnorodne.

Port of Spain to nie tylko brama do zwiedzania całej wyspy, ale również miejsce, gdzie można poczuć puls Karaibów w pełnej krasie.

…

Pogoda iście karaibska….

za dnia i w nocy:

Wieża szkoły policealnej.

Dom Ambarda

Dom Ambarda to jedno z najsłynniejszych historycznych budynków w Port of Spain, stolicy Trynidadu i Tobago. Znajduje się przy Queens Park West i jest doskonałym przykładem architektury kolonialnej z początku XX wieku. Zbudowany w 1904 roku przez francusko-hinduskiego biznesmena Nadara Ambarda, dom ten jest uznawany za klejnot architektury eklektycznej, łączącej wpływy europejskie, azjatyckie i lokalne.

Garść informacji o domu Ambarda:

Poniżej Narodowa Akademia Sztuk Scenicznych, znana również jako NAPA (National Academy for the Performing Arts). Charakterystyczne dla niej są łukowate dachy, przypominające muszle, oraz ogromna przeszklona fasada, która nadaje budynkowi futurystyczny wygląd. To jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w Port of Spain, przyciągające zarówno miłośników architektury, jak i sztuki. Budowla wzorowana na Sydney Opera House.

Ten niezwykły obiekt to centrum kulturalne, w którym odbywają się różnorodne wydarzenia artystyczne, w tym koncerty, występy teatralne i inne formy sztuki performatywnej.

TROCHĘ PROWINCJI

Trynidad & Tobago jest otoczone turkusowymi wodami morza Karaibskiego, oceanu Atlantyckiego i zatoki Paria. Tak jak i na pozostałych wyspach, nadal można tutaj znaleźć, niezamieszkane piękne plaże, kolorową roślinność, a pod wodą bogate życie. Miłośnicy przyrody i podwodnych eskapad doświadczą dotyku raju, w którym można odkrywać dziewicze wybrzeża, malownicze zatoki oraz urocze wioski rybackie.

Woda Karaibów jest krystalicznie czysta, a podwodne widoki, w tym rafy koralowe, stanowią wyjątkową atrakcję dla nurków i snorkelerów.
niestety na tym wyjeździe nie zbadane…. 🙁

…

…

Trynidad i Tobago to wyspy o niezwykle bogatej i zróżnicowanej roślinności.
Lasy deszczowe, ale także namorzyny i suche lasy tropikalne. Roślinność wewnątrz wysp to mieszanka unikalnych gatunków, z których wiele jest charakterystycznych wyłącznie dla tego regionu Karaibów.

…

…

na Trynidadzie i Tobago występuje wiele endemicznych gatunków kwiatów, które nadają wyspom wyjątkowy charakter. Popularne są tu hibiskusy, helikonie (zwana także „Papugowym kwiatem”), plumerie (zwane Frangipani), a także strelicje królewskie, oraz ołownik uszkowaty:

PARKI NARODOWE

Podczas każdej podróży warto odkrywać to, co dane państwo ma najpiękniejszego do zaoferowania. W wielu przypadkach są to wyjątkowe parki narodowe. Dla miłośników natury i tych, którzy cenią sobie zwiedzanie takich miejsc, poniżej kilka propozycji parków narodowych, które warto odwiedzić podczas wyprawy.

…

Rezerwat Asa Wright Nature Centre – jedna z głównych atrakcji ekoturystycznych, słynąca z obserwacji kolibrów i różnorodnych roślin kwitnących.
https://asawright.org/

Rezerwat lasu Main Ridge na Tobago – najstarszy rezerwat leśny na półkuli zachodniej, chroniący liczne gatunki drzew, paproci i storczyków.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Rezerwat_Biosfery_P%C3%B3%C5%82nocno-Wschodniego_Tobago

Nariva Swamp – miejsce, w którym tropikalne lasy spotykają się z mokradłami, pełne palm moriche oraz dzikich orchidei.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Bagna_Nariva

KUCHNIA

Kuchnia Trynidadu i Tobago jest mieszanką smaków wielu kultur. Czerpie inspiracje z kuchni afrykańskiej, indyjskiej, kreolskiej, europejskiej, chińskiej oraz rdzennych potraw karaibskich. Znana jest z pikantnych przypraw, bogatych aromatów i świeżych, lokalnych składników, takich jak ryby, owoce morza, warzywa korzeniowe i tropikalne owoce. Oto, co warto wiedzieć o kuchni Trynidadu i Tobago:

…

Główne dania kuchni Trynidadu i Tobago:

…

Próbka tego co wyspa ma do zaoferowania: kawałki płaskiego chleba roti, smażona okra z przyprawami, puree z dyni oraz solona ryba (saltfish) z warzywami

…

oraz specjał prosto z Maracas Beach:
Bake and Shark
PYCHA!!!

…

Czym byłoby dobre jedzenie bez odpowiedniego napitku….

Praktyczny przewodnik po Trynidadzie i Tobago

…

Jak dotrzeć z Polski do Trynidadu i Tobago?

1. Bezpośrednie loty z Polski na Trynidad i Tobago nie są dostępne, więc podróż wymaga przesiadek.
2. Najwygodniejsze połączenia oferują linie lotnicze takie jak British Airways, KLM, Lufthansa, Air France oraz American Airlines, często z przesiadką w Londynie, Paryżu, Amsterdamie, czy Nowym Jorku.
3. Docelowe lotnisko na Trynidadzie to Port of Spain – Piarco International Airport (POS), a na Tobago A.N.R. Robinson International Airport (TAB). Najczęściej podróżni wybierają lot na Trynidad, a następnie przelot wewnętrzny na Tobago.

Wymagania wizowe

1. Obywatele Polski nie potrzebują wizy, jeśli ich pobyt na Trynidadzie i Tobago nie przekracza 90 dni.
2. Podczas wjazdu należy okazać paszport ważny przynajmniej 6 miesięcy oraz bilet powrotny.
3. Na lotnisku może być wymagane potwierdzenie rezerwacji noclegu oraz środki finansowe na czas pobytu.

Waluta i pieniądze

1. Oficjalną walutą Trynidadu i Tobago jest dolar trynidadzko-tobagijski (TTD).
   • 1 TTD ≈ 0,14 USD.
2. Najlepiej mieć przy sobie dolary amerykańskie (USD) na wymianę lub kartę kredytową.
3. Bankomaty są powszechnie dostępne, szczególnie w większych miastach, ale mogą nie działać w bardziej odległych rejonach.
4. Płatności kartą są akceptowane w większości hoteli, restauracji i większych sklepów. Na targach, w małych lokalach czy przy zakupie jedzenia ulicznego lepiej mieć gotówkę.
5. Koszt pobytu:
   • Obiad w lokalnej restauracji: 35-70 TTD.
   • Lunch w restauracji średniej klasy: 100-150 TTD.
   • Nocleg w hotelu 3-gwiazdkowym: 400-600 TTD za noc.
   • Przejazd taksówką: 15-30 TTD na krótkich trasach.

Bezpieczeństwo

1. Trynidad i Tobago to relatywnie bezpieczne miejsce, ale warto zachować czujność, szczególnie w niektórych rejonach Port of Spain, gdzie mogą występować przypadki drobnej przestępczości (kradzieże, oszustwa).
2. Lepiej unikać samotnych spacerów po zmroku i korzystać z zaufanych taksówek.
3. Na Tobago poziom bezpieczeństwa jest wyższy, a lokalni mieszkańcy są przyjaźni i pomocni. Mimo to, warto pilnować swoich rzeczy osobistych na plażach i w miejscach publicznych.
4. Podczas kąpieli w oceanie trzeba zwracać uwagę na silne prądy morskie, szczególnie na plażach takich jak Englishman’s Bay czy Maracas Bay.

Język

1. Oficjalnym językiem na wyspach jest angielski, więc porozumiewanie się nie powinno sprawiać większych problemów.
2. W lokalnym dialekcie można usłyszeć naleciałości z kreolskiego, zwłaszcza na Tobago, ale wszyscy mieszkańcy dobrze znają angielski.

Gdzie mieszkać?

1. Trynidad:
   • Najlepiej zatrzymać się w Port of Spain, stolicy Trynidadu. Dzielnice St. Clair lub Woodbrook oferują dobrą bazę wypadową i większe bezpieczeństwo.
   • Dla miłośników przyrody – zakwaterowanie w pobliżu Asa Wright Nature Centre.
2. Tobago:
   • Najpopularniejsze rejony to Crown Point, gdzie znajdują się najlepsze plaże i bliskość lotniska, oraz Scarborough, które oferuje szeroki wybór hoteli i pensjonatów.
   • Dla osób szukających spokojnego wypoczynku warto wybrać Castara lub Englishman’s Bay, gdzie można znaleźć pensjonaty w stylu eco-lodge z pięknymi widokami.

Jak się przemieszczać?

1. Wypożyczalnie samochodów – Najlepsza opcja na odkrywanie wysp we własnym tempie, szczególnie na Tobago. Ceny wynajmu zaczynają się od około 250-300 TTD za dzień. Obowiązuje ruch lewostronny.
2. Transport publiczny – Na Trynidadzie działają maksitaksówki (shared taxis), które obsługują najpopularniejsze trasy. Na Tobago transport publiczny jest mniej rozwinięty, więc lepiej polegać na taksówkach lub wynajętym samochodzie.
3. Taksówki – Dostępne na obu wyspach, ale warto wcześniej uzgodnić cenę. Taksówki bez licznika mogą próbować zawyżać stawki dla turystów.
4. Promy między wyspami – Między Trynidadem a Tobago kursuje regularnie prom, co jest tańszą alternatywą dla lotów wewnętrznych. Czas przeprawy wynosi około 2,5-3 godziny, a cena biletu to około 50-100 TTD w jedną stronę.

Dodatkowe wskazówki:

1. Klimat: Tropikalny, z porą suchą (styczeń-maj) i porą deszczową (czerwiec-grudzień). Warto unikać okresu huraganowego (wrzesień-październik), choć wyspy rzadko są bezpośrednio narażone na huragany.
2. Zdrowie: Nie ma obowiązkowych szczepień, ale zaleca się szczepienia na dur brzuszny i WZW A. Warto mieć repelent przeciwko komarom, szczególnie w okresie deszczowym.

Tak oto kończę wizytę na Trynidad & Tobago. Czas na kolejną wyspę. Dotrę tam samolotem.

Saint Lucia

Saint Lucia zapadła mi w pamięci jako wyspa kwiatów oraz kreolskich, kolorowych domków.
To także miejsce słynnych na całym świecie Pitonów – Wielkiego i Małego 🙂
(Jest jeszcze jeden, dodatkowy, całkiem mały, ale pełen różnorodnych zalet 🙂 )
Zapraszam serdecznie na krótką, fotograficzną podróż po tej malowniczej wyspie, pełnej tropikalnych zapachów.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Saint_Lucia

Rajska Flora Karaibskiej Wyspy

Saint Lucia, znana jako „Wyspa Kwiatów”, zachwyca bogactwem tropikalnej roślinności i różnorodnością egzotycznych kwiatów. Ze względu na swoje wilgotne, tropikalne warunki oraz żyzne gleby wulkaniczne, wyspa stanowi idealne środowisko dla wielu unikalnych gatunków roślin. Turyści odwiedzający Saint Lucię mogą podziwiać przepiękne ogrody botaniczne, kolorowe kwiaty rosnące wzdłuż górskich szlaków oraz bujną roślinność otaczającą malownicze miasteczka.

…

Ciekawostki o kwiatach Saint Lucia:

1. Wiele kwiatów wyspy jest używanych w tradycyjnej medycynie ziołowej oraz do tworzenia perfum i olejków zapachowych.
2. Saint Lucia obchodzi Jounen Kwéyòl, festiwal kreolskiej kultury, podczas którego ozdabia się domy i miejsca publiczne lokalnymi kwiatami.
3. Kwiaty odgrywają ważną rolę w ceremoniach ślubnych i świętach na wyspie, nadając im tropikalnego, egzotycznego charakteru.

…

Dużo treści, mało paszy 🙂 więc zobaczmy co udało mi się znaleźć:

Alpinie, purpurowa i zwyczajna:

…

Anturium Andrego

I jeszcze raz – bananowiec, a dokładniej bananowe serce i owoc kakao
Kakao stanowi ważny element gospodarki Saint Lucia. Wizyta na takiej plantacji to doskonała okazja do zrozumienia historii i znaczenia tego wyjątkowego owocu na Karaibach.

a miedzy tymi wszystkimi pięknymi roślinami i kwiatami można spotkać małego Anolis Germani.
Ta endemiczna jaszczurka występuje tylko na Karaibach

W ogrodzie botanicznym Diamond można się zakochać w wodospadzie diamond:

Kreolska architektura na Saint Lucia

Kreolski styl opisywałem już na blogu o trzech Gujanach.
Trzy Gujany – Trzy Kraje, Trzy Języki, Jedna droga. Część 1.
oraz
Trzy Gujany – Trzy kraje, trzy języki, jedna droga. Część 2.
Jednakże dopiero na Saint Lucia styl ten dominował i był nie do przeoczenia. Dlatego kilka ciekawostek na temat tego, jak powstawała i czym się wyróżnia ta kolorowa architektura.

Wędrując po uliczkach miasteczek, takich jak Castries, Soufrière czy Gros Islet, można podziwiać tradycyjne, drewniane domki w żywych kolorach, zdobione bogato rzeźbionymi werandami i okiennicami. Te urocze budynki z charakterystycznymi, spiczastymi dachami i pastelowymi barwami są prawdziwym symbolem kreolskiego dziedzictwa wyspy.

Cechy charakterystyczne kreolskiej architektury

1. Kolorowe fasady – Domki na Saint Lucia zachwycają różnorodnością kolorów: od turkusowych, przez żółte, po intensywnie czerwone. Kolory nie są przypadkowe – mają symbolizować radość i pozytywne podejście do życia. I rzeczywiście patrząc na cały ciąg kolorowych domków, humor podskakuje o kilka kresek do góry 🙂
2. Rzeźbione werandy i balustrady – Ręcznie rzeźbione detale na drewnianych werandach to jedna z najbardziej rozpoznawalnych cech kreolskich domów. Ornamenty często nawiązują do lokalnych tradycji oraz natury, nadając budynkom unikalny charakter.
3. Strome dachy – Domy na Saint Lucia często mają strome, spadziste dachy, które nie tylko nadają im uroku, ale też pomagają przetrwać tropikalne deszcze.
4. Okiennice i żaluzje – Tradycyjne, drewniane okiennice oraz żaluzje nie tylko chronią przed słońcem, ale również nadają budynkom niepowtarzalny wygląd, podkreślając ich kolonialne korzenie.

Gdzie podziwiać kreolską architekturę na Saint Lucia?

Najlepszym miejscem do odkrywania architektury kreolskiej jest Soufrière, dawna stolica Saint Lucii, pełna urokliwych, zabytkowych budynków. Spacerując po ulicach miasta, można poczuć atmosferę minionych czasów i podziwiać autentyczne przykłady kreolskich domów.

Kolejnym miejscem wartym odwiedzenia jest Gros Islet, słynące z tętniących życiem piątkowych imprez ulicznych. Kolorowe domy i małe, drewniane chatki tworzą malowniczą scenerię, idealną do fotografii.

Castries, obecna stolica wyspy, również skrywa kilka interesujących przykładów kreolskiej architektury, zwłaszcza w starszych dzielnicach miasta. Najbardziej popularnym punktem jest Morne Fortune, z którego rozpościera się piękny widok na port i kolorowe zabudowania.

Dlaczego kreolska architektura jest wyjątkowa?

Kreolska architektura na Saint Lucia to coś więcej niż tylko styl budowania – to wyraz kulturowej tożsamości wyspy. Domki odzwierciedlają wpływy historyczne, od czasów kolonialnych po współczesne inspiracje, będąc jednocześnie przykładem praktycznego dostosowania do tropikalnego klimatu Karaibów.

Styl architektoniczny jest tak unikalny, że nawet miejskie kamieniczki, choć większe i bardziej okazałe, wzorowane są na kreolskich chatkach.

Zapraszam na spacer kreolskimi kolorami 🙂

I miasto, a w nim kamieniczki na swojski styl

Pozostając w temacie lokalnej architektury, prezentuję kilka zdjęć przedstawiających miasta, wioski oraz malownicze panoramy wyspy.

Tradycyjna kreolska rzeźba – drewniany totem z malowaną twarzą w intensywnych kolorach. Stylizowane rysy przypominają maski afrykańskie, co nawiązuje do kultury i sztuki wyspiarskiej oraz kreolskich korzeni mieszkańców

PITON, DUŻY, MAŁY I JESZCZE MNIEJSZY

…

wg. Wikipedi:
Pitons – dwa wzniesienia pochodzenia wulkanicznego (Gros Piton i Petit Piton) w południowo-zachodniej części wyspy Saint Lucia na Karaibach, w 2004 roku wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Gros Piton ma wysokość 771 m n.p.m., a Petit Piton 743 m n.p.m. Wzniesienia połączone są grzbietem Piton Mitan.

Wzniesienia leżą w obszarze rezerwatu przyrody Pitons Management Area o powierzchni ok. 30 km². Dominuje tu roślinność tropikalna i subtropikalna

No dobrze, a co z tym trzecim Pitonem, hmmm. Niespodzianka poniżej.

Dwa Pitony, jeden duży, drugi mały

Trzeci Piton ma przydomek Lager, jest mały, ale całkiem zabawny

Ciekawostki o Saint Lucia

1. Gros Piton i Petit Piton – Dwie spektakularne góry wulkaniczne to symbol wyspy i jeden z najbardziej rozpoznawalnych widoków w całych Karaibach.
2. Stolica Castries – Castries jest stolicą Saint Lucia i głównym portem wyspy
3. Jedyna na świecie „Drive-in Volcano” – Wulkan Soufrière to jedyne miejsce, gdzie można wjechać do wnętrza wulkanu samochodem. Okolica znana jest z gorących źródeł i leczniczych błotnych kąpieli.
4. Języki – Na Saint Lucia mówi się po angielsku, ale popularny jest również kreolski francuski, co nawiązuje do historii kolonizacji wyspy przez Francuzów.
5. Festiwal Jazzowy – Saint Lucia jest znana z organizacji słynnego na całym świecie festiwalu jazzowego, który przyciąga wielu miłośników muzyki.

Jak dotrzeć z Polski do Saint Lucia?

• Bezpośrednie loty: Niestety, nie ma bezpośrednich lotów z Polski do Saint Lucia. Najczęściej podróż odbywa się z przesiadką w europejskich miastach, takich jak Londyn, Paryż lub Amsterdam, skąd można złapać lot do Castries lub Vieux Fort (Hewanorra International Airport – UVF). Przewoźnicy często oferują połączenia przez Stany Zjednoczone lub Kanadę.
• Czas lotu: Z Polski, łączny czas podróży to około 12–16 godzin, zależnie od miejsca i ilości przesiadek.
• Koszt biletu: Bilet lotniczy z Polski na Saint Lucia kosztuje średnio 3500–5000 zł w zależności od sezonu i linii lotniczej.

Informacje praktyczne

• Waluta: Walutą Saint Lucia jest Dolar Wschodniokaraibski (XCD). 1 XCD to około 1.60 PLN, jednak na wyspie szeroko akceptowane są także dolary amerykańskie (USD), wiadomo „duże głowy”
• Ceny:
  • Obiad w lokalnej restauracji: około 10-20 USD (ok. 40–80 PLN).
  • Butelka wody: 1-2 USD.
  • Zakwaterowanie: od 50 USD za noc w pensjonacie po luksusowe kurorty, które mogą kosztować 300–1000 USD za noc.
• Bezpieczeństwo: Saint Lucia jest stosunkowo bezpieczna dla turystów. Jak wszędzie, należy jednak zachować podstawowe środki ostrożności: unikać chodzenia po nieznanych miejscach w nocy, nie nosić ze sobą dużych sum gotówki i trzymać się turystycznych obszarów. Lokalna policja jest dość obecna, zwłaszcza w popularnych rejonach turystycznych.
• Transport i przemieszczanie się:
  • Taksówki są popularne wśród turystów, ale mogą być dość drogie. Warto uzgodnić cenę przed rozpoczęciem jazdy, bo nie wszystkie mają taksometry.
  • Autobusy są tańszą opcją, ale nie zawsze kursują zgodnie z rozkładem. Są jednak dobrą opcją, w przemieszczaniu się po wyspie na krótszych dystansach.
  • Wynajem samochodu to dobra opcja, jeśli planujesz zwiedzać wyspę na własną rękę, jednak należy pamiętać, że na Saint Lucia obowiązuje ruch lewostronny.
• Zakwaterowanie: Na wyspie można znaleźć szeroką gamę opcji noclegowych, od prostych pensjonatów po luksusowe resorty all-inclusive. Dla podróżujących z ograniczonym budżetem, warto rozważyć Airbnb lub mniejsze, lokalne hotele.
• Wiza: Obywatele Polski mogą przebywać na Saint Lucia bez wizy przez okres do 90 dni. Paszport musi być ważny przez co najmniej 6 miesięcy od daty wjazdu.
• Język: Oficjalnym językiem jest angielski, co ułatwia komunikację dla turystów. Jednak na wyspie mówi się także lokalnym językiem kreolskim (francuski kreolski), który jest powszechny wśród miejscowych.

Kiedy najlepiej jechać?

Najlepszy czas na podróż to grudzień-maj, kiedy panuje sucha pora i temperatury są najbardziej przyjemne. Huragany mogą występować w miesiącach od czerwca do listopada, choć wyspa rzadko jest bezpośrednio narażona na uderzenia huraganów.

MARTYNIKA

Martynika to najbardziej europejska ze wszystkich karaibskich wysp. Nic dziwnego – ta piękna wyspa jest częścią Francji, co oznacza, że jest także częścią Unii Europejskiej. To widoczne od razu po przybyciu promem z Saint Lucia. W porcie urzędnicy, policjanci, celnicy i strażnicy graniczni w większości pochodzą z Francji. Dla miejscowych pozostają niestety mniej prestiżowe prace, co jest smutną, choć powszechną rzeczywistością.

Jednak zamiast skupiać się na tej różnicy, warto cieszyć się pięknymi widokami i cudowną karaibską pogodą, które Martynika ma do zaoferowania. I oczywiście rumem, najbardziej popularnym napitkiem na całych Karaibach.

…

https://pl.wikipedia.org/wiki/Martynika

…

Karaibski Rum

Korzystając z okazji pobytu na Martynice, odwiedziłem jedną z lokalnych destylarni rumu i miałem przyjemność (nie jeden raz!) spróbować tego wyjątkowego trunku rodem z Karaibów. W związku z tym chciałbym podzielić się kilkoma ciekawostkami na temat karaibskiego rumu, który nieodłącznie kojarzy się z tym regionem.

Rum na Karaibach – Krótka Historia

Rum ma długą i bogatą historię na Karaibach. Pierwsze destylarnie powstały w XVII wieku, kiedy plantacje trzciny cukrowej zaczęły produkować nadmiar melasy – produktu ubocznego procesu wytwarzania cukru. (już wtedy myśleli o zero waste 🙂 )
Pierwsze próby destylacji melasy dały początek rumowi, który szybko zyskał popularność wśród mieszkańców wysp i kolonizatorów.

Na Martynice rum jest produkowany w unikalny sposób, który odróżnia go od innych rumów z Karaibów. Wyspa słynie z rumu agricole, czyli rumu produkowanego bezpośrednio z soku świeżej trzciny cukrowej, a nie z melasy. Ten proces nadaje rumowi martynikańskiemu wyjątkowy smak i charakter.

Rum z Martyniki

1. Rum Agricole – To specjalny rodzaj rumu, który powstaje z soku trzciny cukrowej, a nie z melasy. Dzięki temu ma bardziej wyrazisty, świeży smak. To właśnie Martynika jest pionierem tego rodzaju rumu.
2. Certyfikat AOC (Appellation d’Origine Contrôlée) – Rum z Martyniki posiada oznaczenie AOC, co gwarantuje jego wysoką jakość i specyficzne warunki produkcji. To prestiżowe wyróżnienie przyznawane jest tylko najlepszym produktom regionalnym, podobnie jak wina z regionów takich jak Szampania czy Bordeaux.
3. Destylarnie Rumowe – Martynika może się pochwalić licznymi destylarniami, które produkują rum o zróżnicowanych smakach i aromatach. Do najpopularniejszych należą destylarnie Rhum Clément, Depaz oraz Saint James.
4. Długa Tradycja – Produkcja rumu na Martynice sięga ponad 300 lat. To prawdziwie smaczna historia w butelce, którą można poczuć przy każdym łyku tego karaibskiego skarbu.

…

W destylarni Depaz, produkującej słynny rum agricole z soku trzciny cukrowej, jedna z najstarszych i najbardziej znanych na Karaibach

…

Oraz przekąska, na myśl o której wciąż cieknie mi ślinka. Dobrze, że w barku czeka pękata butelczyna Depaz…
rum z lodem i coś w stylu tapas, z kurczaka

W MIEŚCIE

…

Czyli spacer przez Fort de France oraz Saint Pierre.
Fort-de-France to stolica i największe miasto francuskiego terytorium zamorskiego Martyniki, znajdującego się w archipelagu Małych Antyli na Karaibach

Historia Fort-de-France

Podczas II wojny światowej miasto stało się tymczasową bazą marynarki wojennej dla wolnych sił francuskich po klęsce Francji w 1940 roku.

…

Tutaj kultura miesza się z nowoczesnością

…

Biblioteka Schoelcher – jedno z najpiękniejszych budynków w mieście, zaprojektowane przez Henri’ego Picqa i zbudowane na paryską Wystawę Światową w 1889 roku. Po zakończeniu wystawy zostało przeniesione na Martynikę. Łączy elementy stylu kolonialnego i secesyjnego. Biblioteka jest nazwana na cześć Victora Schoelchera, znanego francuskiego abolicjonisty.

…

Spacerując po mieście, z łatwością można również dostrzec wpływy kreolskie w architekturze – urokliwe kamieniczki oraz całe ulice pełne kolorów i charakteru. Budynki emanują wyjątkowym stylem, a ich żywe barwy i wdzięk przypominają karaibskie kobiety.

…

Oczywiście, Francuzi pozostawili na wyspie również swoje piękno…. 😉

…

Po spacerze warto zatrzymać się w jednej z urokliwych knajpek w pobliżu portu i delektować się lokalnymi oraz francuskimi specjałami. Martynika słynie z kuchni kreolskiej, która łączy smaki Karaibów z wpływami francuskimi. W menu można znaleźć takie potrawy jak accra (chrupiące kuleczki z dorsza), colombo (pikantny gulasz mięsny z warzywami) oraz boudin kreolski (tradycyjna kiełbasa). Nie można zapomnieć o langustach, świeżych rybach czy aromatycznym curry z owoców morza. Na deser warto spróbować słodkiego flan kokosowego lub owocowych tart, które idealnie komponują się z lokalnym rumem. To doskonała okazja, aby poznać pełnię smaków Martyniki w otoczeniu malowniczych widoków i karaibskiego klimatu.

Tablica z menu w jednej z lokalnych restauracji na Martynice, prezentująca ofertę dań dnia. Wśród propozycji znajdują się kreolskie i francuskie specjały, takie jak sałatka z quinoa i fetą, półsurowy marlin, kurczak w stylu jerk, risotto z homarem….

…

ja akurat wybrałem kurczaka na polencie i nie tylko…. 🙂
Lorraine….!!!…tu me manques…!!!

…

Ale można też rybę, której próbowałem już w innej restauracji
grillowana ryba podana z salsą z warzyw, białym ryżem, duszoną fasolką oraz lokalnymi dodatkami, takimi jak smażony banan i gotowana yuca.

SAINT PIERRE

Saint-Pierre to malownicze miasteczko położone na północno-zachodnim wybrzeżu Martyniki, które jest pełne historycznego uroku i dramatycznej przeszłości.

Przed erupcją wulkanu Montagne Pelée w 1902 roku, Saint-Pierre było kulturalną i ekonomiczną stolicą wyspy, nazywaną „Paryżem Karaibów” W 1902 roku miasto zostało całkowicie zniszczone przez wybuch Montagne Pelée. W jednej chwili zginęło ponad 30 tysięcy mieszkańców, a Saint-Pierre przestało istnieć na wiele lat. Po tragedii, przez wiele lat ruiny miasta pozostawały opustoszałe, a miejsce to zyskało status miasta-widma.

Do dziś można zobaczyć pozostałości dawnych budynków i ruiny amfiteatru, więzienia oraz plantacji. W Saint-Pierre znajduje się Muzeum Wulkanu (Musée Volcanologique), które upamiętnia katastrofę i dokumentuje historię miasta. Chociaż miasto nigdy nie odzyskało swojej dawnej świetności, dzisiaj Saint-Pierre jest miejscem, które przyciąga turystów swoją historią, malowniczym położeniem nad morzem oraz odnowionymi budynkami, które wkomponowano w pozostałości starego miasta.

W pobliżu wybrzeża Saint-Pierre znajdują się wraki statków zatopionych podczas erupcji, co czyni to miejsce atrakcją dla miłośników nurkowania i eksploracji podwodnych skarbów.

Zabytkowa fontanna z kamiennymi schodami w Saint-Pierre na Martynice, nawiązująca do czasów świetności miasta sprzed erupcji wulkanu. Obiekt stanowi pamiątkę po dawnych latach, kiedy Saint-Pierre było nazywane „Paryżem Karaibów”

…

Wystawa w muzeum, prezentująca uszkodzony dzwon kościelny — pamiątkę po erupcji wulkanu, która zniszczyła całe miasto. Dzwon jest otoczony ścianami z imionami ofiar.

TAM GDZIE CZAS PŁYNIE WOLNIEJ

Widokówki z wnętrza i obrzeży wyspy

…

…

Drzewo podróżnika — jeden z najbardziej charakterystycznych symboli tropików. Mam nadzieję, że będę miał okazję spotkać je jeszcze wiele razy podczas moich wypraw.
Ravenala madagascariensis
Nazywane również pielgrzanem madagaskarskim, ze względu na zdolność do gromadzenia wody w swoich łodygach, od wieków było źródłem orzeźwienia dla wędrowców.

Dziękuję, że dotarłeś aż tutaj! To już koniec mojej fotorelacji z magicznych Małych Antyli.
Po odkrywaniu uroków Martyniki pozostał tylko powrót do domu. Martynika, jako terytorium zamorskie Francji, jest świetnie skomunikowana z miastami takimi jak Paryż, Lyon czy Marsylia.

Koszt biletu lotniczego w zależności od sezonu waha się od 500 do 1000 EUR, a czas lotu to około 8 godzin. Aby wjechać i wyjechać wystarczy ważny paszport lub dowód osobisty, co znacznie ułatwia formalności.

Choć przygoda na wyspach Małych Antyli dobiegła końca, Karaiby wciąż kryją wiele innych pięknych miejsc do odkrycia. Na pewno wrócę do tego tematu w jednym z kolejnych wpisów!

Wszystkie zdjęcia pochodzą z prywatnych zbiorów i są wyłącznie moją własnością.
Zgodnie z przepisami prawnymi, bez wyraźnej zgody autora zabronione jest kopiowanie, rozpowszechnianie lub cytowanie w całości lub części treści tekstu i zdjęć
Na wszelkie pytania odpowiem bardzo chętnie w komentarzu lub mailowo.

Podróż odbyła się w listopadzie 2022 roku.